Aandacht voor ruimte

Geconcentreerd voor de teambegeleiding lopen mijn collega Karin en ik de ruimte binnen, die de secretaresse van het team heeft gereserveerd.We schrikken als we zien dat er brede vergadertafels staan met in de hoek een stapel extra stoelen. Het komt rommelig en koel over. Meteen de handen uit de mouwen en de boel verslepen. We zetten enkele tafels aan de kant, leggen overbodige spullen uit het gezichtsveld. De bos bloemen die we meegenomen hebben krijgt een prominente plek. Het begint al te lijken op de sfeer die wij beogen. We gaan zelf even zitten: hoe voelt het aan? Waar ga ik zitten, waar gaat Karin zitten? Kunnen we elkaar goed zien om in stilte af te stemmen tijdens de dag?
Terwijl we nog bezig zijn komt de teamleider met verbaasde blik binnen. Een dergelijke opstelling van deze vergaderruimte kent zij niet én zij merkt op dat het ook meteen wat met haar doet. Zij wordt er blij van.

Mijn meest waardevolle ruimte-les is onze boekpresentatie geweest. Bij het ‘voorkijken’ van de ruimte, die wij op het oog hebben, is mijn eerste vraag of er een klein podium of verhoging voor de sprekers is. Die blijkt er niet te zijn. Ik laat het helaas daarbij. Terugkijkend op een geslaagde boekpresentatie moet ik erkennen dat de sprekers slecht te zien zijn. Dat heeft voor onrustig geschuifel gezorgd.

Sindsdien heb ik geleerd om te vertrouwen op mijn ingevingen als ik een ruimte binnenloop. En ook door te zetten als ik het graag anders wil hebben om een optimale bedding te creëren voor het proces.

Aandacht voor de ruimte waarin wij begeleiden is een vanzelfsprekendheid bij Mekander. We willen een sfeer creëren waar mensen zich thuis voelen. Dat ze zich daardoor makkelijker kunnen openen en verbinden. Ruimte waarin aandacht voelbaar is, geeft een bemoedigend duwtje.

Jacqueline Horstman