In toenemende mate gaat het nergens over

Dat is wat in mij opkomt als ik na een feestje, waar veel gepraat en weinig geluisterd wordt, thuiskom. Mijn pogingen om contact te maken lopen op niets uit. Ik kom terecht in een gesprek en vraag me af waar dit eigenlijk over gaat. Iemand maakt zich ergens druk over en blijft daarover doorpraten. Het lukt mij niet om werkelijke verbinding te krijgen. Ik krijg er koppijn van. Is er iemand die geïnteresseerd is in wat een ander beweegt en te vertellen heeft? In wat mij beweegt, wat ik te vertellen heb? Ik voel het ongemak.

Overkomt jou dit ook? Het lijkt alsof het gezellig is en we het oh zo goed hebben samen. Maar wat een ieder werkelijk bezighoudt, wat hem of haar werkelijk interesseert, daar gaat het niet over.

 

Een sociaal wenselijk antwoord….   leven in een illusie

Het is mijn kennismaking met een ‘team’ waar samenwerking al lang ontbreekt. Aan de buitenkant lijkt alles koek en ei. Mensen zijn vriendelijk voor elkaar. Schenken koffie of thee voor de ander in, vertellen positieve dingen over anderen. Tegelijkertijd merk ik een ondefinieerbare spanning.

Het wordt ongemakkelijk als ik benoem wat iedereen blijkt te ervaren, maar liever niet wordt gehoord: er is geen samenwerking en daar is iedereen verantwoordelijk voor.

Iemand probeert dit weg te praten: “we werken best goed samen, maar er is natuurlijk altijd wel iets te verbeteren”. Een sociaal wenselijk antwoord. Het lijkt aangenamer te leven in de illusie van een prettige samenwerking dan in de realiteit.

Als ik vervolgens de vraag stel wat iedereen als klein kind graag wilde worden, blijkt dat een wereld opengaat. Mensen die al jaren in hetzelfde team werken weten weinig van elkaar. Er is een begin van interesse in elkaar merkbaar.

 

Waarom zou je interesse in een ander hebben?

Voor mij betekent het dat als we werkelijk geïnteresseerd zijn in elkaar iets nieuws kan ontstaan. Wat leidt tot nieuwe ontdekkingen, nieuwe mogelijkheden. Verbinding - niet per definitie gemakkelijk - verrijkt! En niet alleen dat: interesse is noodzakelijk om samen te realiseren waar je als bedrijf/team voor in de wereld bent. Het doet er dan toe waar je het over hebt.

Hoe je daar achter komt? Dat begint bij oprechte interesse in de ander en waar de ander in is geïnteresseerd. Door vragen te stellen aan elkaar en eerlijk te zijn over wat jou bezighoudt.

 

Wat als het wel ergens over gaat?

Sinds de komst van een nieuwe leider, Willem, heeft zich een metamorfose voltrokken binnen het bedrijf. Voordat hij benoemd wordt werken alle directeuren en afdelingshoofden ‘ieder voor zich’. Hun eigen opdracht proberen ze zo goed mogelijk te doen, want dat is waar ze op worden afgerekend. Het geheel, de intentie waar deze organisatie voor aan de lat staat, krijgt weinig aandacht.

Willem staat vanaf het eerste moment voor wat hem bezielt, wat hem in beweging brengt, waar het wat hem betreft over gaat en vertelt dat ook. Ook benoemt hij zijn twijfels en kwetsbaarheid. Zijn medewerkers, die heel anders gewend zijn, staan hier wat gek van te kijken. Maar door de bezieling en de verbindende manier van leidinggeven van Willem durven ze zelf ook uit te komen voor wat hen beweegt. Samenwerking ontstaat vanzelf.

 

Werkelijke verbinding begint bij jezelf.

Het is een ontdekkingstocht die vraagt dat je daar moeite voor doet en verantwoordelijkheid in neemt. Verbinding gaat altijd via datgene wat je met de ander(en) gemeenschappelijk hebt: de opdracht die je hebt te klaren, de waarden die je deelt, het uitje dat je organiseert, de vriendschapsband. Het gaat dus ergens over.

Wat een eerste stap is die je hierin kunt zetten? Voor jezelf erkennen wat hierin voor jou echt belangrijk is.


Als je die verbinding onverhoopt niet ervaart of voor elkaar krijgt, als het nergens over lijkt te gaan, dan kan je gewenste verbinding wel eens een illusie blijken te zijn. Afscheid daarvan nemen is dan een louterend middel. Er zijn vast omgevingen waarin je wel blij wordt en beter tot je recht komt.