Onbevangen zijn

Bevangenheid. Je gevangen voelen. “Mijn directeur wil dat, dus moet ik dat wel doen”. “Hoe moet dat nu? Ik sta er helemaal alleen voor”. “Er moeten mensen uit, dus houd ik me maar koest”.

Het gevoel van geen kant uit kunnen, van verstijven, treedt steeds vaker op de voorgrond bij mensen en in teams die we begeleiden. Alsof bevangenheid onontkoombaar is. Opmerkelijk vinden wij, want onontkoombaar is het niet.


Onbevangen zijn. Kan dat? Ook als alles tegen lijkt te zitten? Mijn antwoord op dit soort vragen is altijd: zeker kan dat. Het vraagt echter wel iets. Namelijk een bepaalde manier van kijken. Op de omstandigheden waarin je verkeert heb je vaak maar beperkt invloed. Dingen gaan zoals ze gaan. Waar het om gaat is hoe je ermee omgaat. 

Is dat naïef? Naïef is als je verwacht dat ‘het vanzelf wel goedkomt’ of dat ‘een ander het wel voor je oplost’. Naïef is zonder slag of stoot aannemen dat een ander ook doet wat hij zegt, doet wat jij meent te horen.  


Onbevangen vraagt om actief openstaan voor wat er is, met open vizier, zonder er een oordeel over te hebben. Het vraagt om je-zelf te laten zien en te gaan voor hetgeen jij voor staat. Voorbij waar je bang voor bent. Dus niet gestuurd door wat een ander van je verwacht of door pijn die je voelt en die teruggrijpt op oude zere plekken. Op niet gezien worden. Op niet begrepen voelen. Op je niet gewaardeerd voelen. Op …... 


Delen met anderen helpt. Als je benoemt waardoor jij je bevangen voelt, kan het oplossen in het midden van de groep. Je kunt dan steun krijgen vanuit onverwachte hoeken.

Wat onbevangenheid je oplevert? Lichtheid in jezelf en verbinding met anderen. Het samen wordt versterkt.

Ben Kosse, verwonderaar