Wij zijn allemaal kneuzen. Hoera!

‘Het wordt nooit wat met mij’ zucht Liselotte. Aan de andere kant van de tafel worstelt ze met het feit dat ze haar stappen zet in het coachingstraject én ook terugvalt in hardnekkige patronen. Ze weet wat ze heeft te doen en toch handelt ze er soms niet naar. Het streven naar perfect zijn geeft bevangenheid. Het is nooit goed genoeg voor Liselotte. Ze legt haar (meet)lat veel te hoog. Bijna niet te zien. Het is bij voorbaat gelukt hier niet aan te kunnen voldoen. Dit patroon voedt haar frustratie en stagneert verandering. Een verandering waar Liselotte zo naar verlangt.

We zijn allemaal kneuzen’ Liselotte lacht verbaasd over deze opmerking. Maar ze slaakt ook een zucht van verlichting. Het helpt haar relativeren. Er valt een last van haar schouders als ze beseft dat niemand perfect is. Dat weet ze natuurlijk wel, maar toch. 

'Morgen zijn er weer nieuwe kansen' is een helpende gedachte voor ons kneuzen, voordat we slapen gaan. Een mogelijkheid om die dag weer het beste van jezelf te geven. Weten dat dit genoeg is.
Liselotte beseft dat ze zichzelf ruimte mag geven in haar verandering. Een proces waarin ze leert dat vallen erbij hoort. Dat het gaat om het opstaan.